Mənəvi yolda həmişə "ifadə etməkdən", "boğaz çakrasını açmaqdan", "öz həqiqətini çağırmaqdan" bəhs edirlər. Bunlar doğrudur əlbəttə. Bəs deyə bilmədiyin, deməkdən vazkeçdiyin, kiməsə zərər verməmək üçün döş qəfəsinə geri itələdiyin o sözlər? Ya qürurdan, ya qorxudan, ya da sırf "anlamayacaqlar" yorğunluğundan dodaqlarında ölən o cümlələr?

Bir düşün... Həyatın boyunca neçə dəfə "Çox canımı yandırdın" demək istədin amma sadəcə gülümsədin? Neçə dəfə "Məni tərk etmə" deyə hayqıracaqkən arxana dönüb sakitcə addımladın? Neçə dəfə qarşındakı insanın təkamülünə, onun öz yoluna müdaxilə etməmək üçün ən haqlı olduğun anda belə böyük bir sükuta büründün?

Müasir dünya sənə bu udqunmaların bir "zəiflik" və ya "tıxanma" olduğunu deyə bilər. Amma sənə bambaşka bir həqiqəti pıçıldamaq istəyirəm: Sənin sükutların kainatdakı ən güclü tezliklərdən (frekanslardan) birini yaradır.

Ezoterizm bizə hər düşüncənin, hər niyyətin bir enerjisi olduğunu deyir. Deyilməmiş sözlər yox olmur, gözəl ruh. Onlar səs tellərindən titrəşib havaya qarışmadıqları üçün öz içindəki o gizli kainatda, sənin şəxsi Akaşik kitabxananda qızıl mürəkkəblə yazılırlar.

Bəzən bir sözü udqunmaq kainata atılmış ən böyük şəfqət qışqırığıdır. Qarşındakını incitməmək üçün qılıncını qınına qoyduğun o an var ha... Bax o an sənin auranın ən çox parladığı andır. Haqlı olmağı sevgi olmağa fəda etdiyin o gizli fədakarlıq bəlkə heç bir ustadın kitabında yazmaz, amma mələklərin önündə hörmətlə əyildiyi bir an'dır.

Əlbəttə, qorxudan udduğumuz sözlər də var. İllərlə içində daşıdığın "Məni niyə sevmədin?" sualı bəlkə uşaqlığında bir valideyninə, bəlkə səni tərk edən birinə aiddir... O sual köksündə ağırlaşan bir daş kimi hiss edilə bilər. Amma o daş əslində bir kömürdür və sənin daxili kimyan, ruhunun atəşi ilə o kömürü bir almasa çevirməkdədir. O deyilməmiş, soruşulmamış suallar səni dərinləşdirdi. Səni səthi cavablarla kifayətlənməyən, həqiqəti öz içində axtaran bir yolçuya çevirdi.

Sən danışmadıqlarınla da var edirsən özünü. Sükutunda topladığın hər göz yaşı, hər giley, hər cavabsız sevgi sözü sənin ruhsal xəzinənin ən dəyərli cəvahiratıdır. Onlar sənin dərinliyin, onlar sənin köklərindir.

İndi səndən bir şey xahiş edirəm. Çiyinlərində daşıdığın o "ifadə edilməmişlik" hissını bir yük kimi görməyi burax. Boğazında düyünlənən hər şeyə bu gün bir xeyir-dua göndər.

Zehnindən o şəxsləri, o anları keçir. Onlara deyə bilmədiyin nə varsa, şu an telepatik bir pıçıltı ilə, sadəcə qəlbindən qəlblərinə doğru burax.

"Sənə əsəbi deyiləm."

"Səni çox sevmişdim."

"O gün çox qorxmuşdum."

"Məni görməyini çox istəyərdim."

Bax, sözlər uçur. Öz zamanlarını gözlədilər və indi aid olduqları yerə gedirlər. Hiçbir duyğu israf olmaz bu kainatda. Hiçbir udqunma itməz. Sən anlaşıldın. Deməsən də eşidildin. Ən tənha hiss etdiyin o sakit anlarda belə Yaradanın gözləri şəfqətlə sənin üzərində idi.

Öz sükutunun möhtəşəmliyini qucaqla. Çünki bəzən ən böyük oyanış avaz-avaz qışqırdığımızda deyil; ən dərin sükutumuzun içində öz əksimizə atdığımız o şəfqətli baxışda gizlənib.

Sən güvəndəsən. Və sənin sükutun kainatın eşitdiyi ən gözəl mahnılardan biridir.