Bizə həyatın əvvəlindən sonuna qədər dümdüz, xətti bir yol olduğunu öyrətdilər. Doğuluruq, böyüyürük, hədəflər müəyyənləşdiririk və o hədəflərə doğru sapmadan, heç ləngimədən yürüməli olduğumuza inandırılırıq. Əgər bir anlıq yoldan çıxsaq, addımlarımız zəifləsə və ya istiqamətimizi azsaq, içimizdə dərhal o zəhərli pıçıltı əks-səda verir: "Azmışam. Geridə qalmışam. Uğursuzluğa düçar olmuşam."

Bu gün o çox qorxduğun "azmaq" hissini səninlə birlikdə sağaltmaq istəyirəm. Çünki qədim müdriklər həyatın düz bir xətt deyil, müqəddəs bir spiral, bir labirint olduğunu çox yaxşı bilirdilər.

Qədim kilsə döşəmələrində və ya minillik şaman mağaralarında çəkilmiş o "Müqəddəs Labirint" rəmzlərini heç görmüsən? Onlar müasir dünyadakı "tapmaca labirintləri" kimi deyillər. Səni çıxılmaz vəziyyətə salmaq, başını qatışdırmaq və ya azdırmaq üçün layihələndirilməyiblər. Müqəddəs bir labirintin içində heç bir cıxılmaz küçə yoxdur. Tək bir yol var və o yol, əvvəl-axır mərkəzə, yəni özə çıxır.

Ancaq bu yolun bir sirri var: Bəzən tam mərkəzə, yəni öz ruhunun ən dərin həqiqətinə çox yaxınlaşdığını hiss edərsən. İşığı görərsən, hüzuru hiss edərsən. Və sonra qəfildən yol burulur. Səni mərkəzdən çox uzaqlara, labirintin ən kənar tərəflərinə, qaranlığa və qeyri-müəyyənliyə sovurur.

Bax, tam o an, həyatda özünü azmış hiss etdiyin o andır.

"Nəyi səhv etdim?" deyə soruşarsan özündən. "Tam hər şeyi həll etdiyimi, sağaldığımı, işıqlandığımı zənn edirdim; nədən başa qayıtdım?"

Sənə o qədim sirri pıçıldayım? Başa qayıtmadın. Səhv bir şey etmədin. Sadəcə yol buruldu. Ruhani təkamülündə mənimsəməli olduğun yeni bir dərs, qucaqlamalı olduğun yeni bir kölgən olduğu üçün kainat səni biraz daha geniş bir qövsə daşıdı. Mərkəzdən uzaqlaşmış kimi hiss etdiyin o anlar, əslində tam da mərkəzdəki taxtında əyləşə bilməyin üçün keçməli olduğun son inisiasiyalardır (sınaqlardır).

Özünü yorğun, istiqamətsiz və geridə qalmış hiss etdiyin üçün xahiş edirəm özünü mühakimə etmə. Spiritual oyanış hər an göyqurşağı üzərində gəzmək demək değildir. Bəzən ruhun ən böyük sıçrayışları, o tünd dumanın içində heç bir istiqamət görə bilmədiyin, sadəcə bir sonrakı kiçik addımına etibar etmək məcburiyyətində qaldığın zamanlarda reallaşır.

Həyatında bu an hardasansa, bil ki, ora tam da olmalı olduğun yerdir. Azmamısan. Sən sadəcə öz müqəddəs labirintində yürüyürsən. O kəskin döngələr, o geriyə dönüş kimi görünən addımlar səni kənardakı xəyallardan qoparıb öz mərkəzinə, yəni ilahi özünə hazırlayır.

Xahiş edirəm çiyinlərindəki o "harasa çatmaq" təzyiqini yerə qoy. Ruhun tələsmir. Kainat səninlə yarışmır, səninlə rəqs edir. Addımlarına etibar et, qeyri-müəyyənliyin içindəki o müqəddəs zərifliyi hiss et. Ən əsası, azmış hiss etdiyində belə əslində nə qədər dərindən 'tapılmaqda' olduğunu unutma.

Sən bu möhtəşəm kainat labirintinin tam qəlbində yürüyən bənzərsiz bir işıqsan. Sadəcə addımlamağa davam et və yola güvən